கூட்டுறவு கடன்கள்

இப்போதும் தமிழக அரசின் இலவச உபயமாக கடன்களுக்கான வட்டியில் 251 கோடி ருபாய் தள்ளுபடி செய்யப்பட்டுள்ளது. இப்படி நமது அரசு செய்துவரும் தள்ளுபடிகளால் மக்களுக்கு கிடைக்கும் லாபங்கள் ஒருபுறம் இருந்தாலும் அரசு இந்த நிதிச்சுமைகளை எவ்வகையில் ஈடுசெய்கிறது என்பது விளக்கப்படவில்லை. ஒருவேளை அதே கூட்டுறவு சங்கங்களால் இச்சுமை சரிசெய்யப்படுகிறதா? அப்படியிருக்க வாய்ப்பில்லை என்றே கருதுகிறேன்.

ஏனென்றால் கூட்டுறவு சங்கங்களின் இன்றைய நிலை அவ்வளவு சிறப்பானதாக இல்லை என்றே சொல்லவேண்டும்.

இவை எல்லாவற்றிற்கு மேலாக மக்களின் மனதில் ஒரு தவறான அபிப்ராயத்தை அரசு ஏற்படுத்துகிறது. கூட்டுறவு சங்கங்களின் முலமாக எவ்வளவு கடன்கள் வாங்கினாலும் அதற்கான வட்டியையோ அல்லது அதன் அசலையோ ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் செலுத்தவேண்டும் என்ற அவசியம் இதுபோன்ற அறிவிப்புகளால் ஏற்படபோவதில்லை. அப்படியே செலுத்தினாலும் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை மட்டும் செலுத்திவிட்டு இருந்துவிட்டால், வரப்போகிற அரசோ அல்லது வந்துவிட்ட அரசோ அதை எப்படியும் ஏழைகளுக்கு(?) சலுகைகள் என்ற பெயரில் தள்ளுபடி செய்துவிடும் என்ற எண்ணம் வந்துவிடுகிறது.

இதே நிலமையினால் இப்போது கடன் வாங்கவேண்டுமா? உடனே கூட்டுறவு வங்கிதான் பளிச்சென மக்களின் மனதில் படுகிறது. பாதுகாப்பு மற்றும் சலுகைகள்.

சலுகைகளை நான் குறைசொல்லவில்லை. வாழைப்பழத்தை கையில் கொடுத்து சாப்பிடசொல்வதற்கு பதிலாக அதற்கான மரக்கன்றை கொடுக்கலாமே.

பயனடையும் சில ஏழை (?) மற்றும் பணக்கார வர்க்கங்களுக்காக எல்லாதரப்பு மக்களும் ஏதோவகையில் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். இதை எப்படி நியாயம் என்று சொல்வதென்று புரியவில்லை.

கூட்டுறவு சங்கங்களின் முலம் பெற்ற கடன், சேட்டுவிடம் நகையை வைத்துவிட்டு பயப்படும் அளவிற்கு இல்லை. சேட்டுவிடம் நகைவைத்து மீட்காவிட்டால் நகைபோய்விடும். அதே கூட்டுறவு வங்கிகளில் நாலைந்து தடவைகள் கடிதம் வரும், அப்பறம் ஆட்சிமாற்றம் வரும் அல்லது முதல்வருக்கு பிறந்தநாள், அல்லது முன்னாள் முதல்வர்கள் பிறந்தநாள் இப்படி ஏதாவது ஒன்று வரும். அப்படியே கடன் தள்ளுபடிசெய்யப்பட்டு நம் நகையோ அல்லது ஏதோஒன்றோ நம்மிடையே வரும். நம் வாழ்க்கையும்.....

பூக்கடை ரவி

ஏழைக் குடிசையின் ஏற்றப்படாத தீபம் எரிந்துகொண்டிருந்தது.
++++++++

பூக்கடை ரவி. இயற்பெயரோ, தொழிற்பெயரோ, காரணப்ப்பெயரோ தெரியாது. ஆனால் அவன் பெயர் இதுதான்.

சிவனூரின் சிவன் சன்னதியின் வலப்பக்கத்தில் வானம் பார்க்க இருக்கும் ஒரே கடை அவன் பூக்கடை. அம்மா, அப்பா, அண்ணன், தங்கை, மனைவி, மக்கள் இவர்கள் யாரும், எதுவும் இல்லா ஒரு தனி மனிதன். ஆம் மனிதன்தான், எல்லாம் இருப்பவர்கள் தான் சிலநேரத்தில் அப்படி இருப்பதில்லையே. பூக்கடைகூட அவனுடைய இடம் அல்ல. கோயில் இடம்தான். குடிசை வீடும் உண்டு அதுவும் அதே......

எத்தனையோ வேண்டுதல்களுடன் கோயிலுக்கு வரும் மனிதர்கள், சில மனிதனான விலங்குகள் இவர்கள் அனைவருக்கும் இவன்கடையே பூக்கடை. போட்டியில்லா முதலாளி. முதல்போட்ட தொழிலாளியும் கூட. அப்படி வருபவர்களில் த.ஈ.மு.க (தமிழ்நாடு ஈழ முன்னேற்ற கழகம்) சிவனூர் ஒன்றிய செயலாளர் சோ.ப. ராமசாமியும் ஒருவர். இவனுக்கு ரொம்ப பரிச்சயமானவர். தலைவருக்கு பூ கொடுத்தாலே பூவெல்லாம் சிரிக்கிறது என்று வருபோதெல்லாம் அவரை புல்லரிக்க செய்வான். அவருக்கும் அவனிடத்தில் அது தான் பிடித்ததென்றே சொல்லவேண்டும்.

அன்றைய செவ்வாய்கிழமை வந்த ஒன்றியத்திடம், தலைவரே என்னையும் உங்க கட்சியில சேத்துக்குங்க தலைவரே. நானும் உங்களோட எல்லா போராட்டத்திலையும் கலந்துக்கிறேன் என்றான். அடமடையா, போராட்டங்கள் செய்யறத்துக்கு கட்சி எதுக்குடா, நீ எப்ப வேணாலும் வரலாம் என்றார். அதெல்லாம் இல்லீங்க தலைவரே எனக்கு உறுப்பினர் கார்டு கொடுங்க என்றான். இந்தமுறை அவன் பேச்சில் கொஞ்சம் கெஞ்சல் தெரிந்தது. என்னடா இவன் என்று பக்கத்தில் உள்ள எடுபிடிகளிடம் கோபித்துகொண்டார். நம்ம கட்சியில சேர்வது என்ன அவ்வளவு கஷ்டமா?. டேய் இவனுக்கு ஒரு உறுப்பினர் கார்டு போட்டு குடுத்துடு என்று தன் அடிபொடிகளிடம் சொன்னார். அவர்களும் தலையாட்டிவிட்டு சென்றனர்.

ரவியின் மனது இப்போது முன்பெப்போதும் இல்லாத ஆனந்தத்தில் இருந்தது. மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் பூ வாங்கிய எல்லோருக்கும் அரை முழ பூவை சேர்த்தே அளந்து கொடுத்தான். இன்று அவன் அடிமனதில் இருந்த ஏக்கம் தீர்ந்தது. யாருடனும் அவ்வளவாக பழக்கம் வைத்துக்கொள்ளாதவனுக்கு அக்கட்சியின் அடிப்படை உறுப்பினன் ஆனதுகூட நட்சத்திரங்கள் குழுமியிருக்க நடுவில் இருக்கும் நிலவைப்போல உணர்ந்தான். இவ்வளவு சிரமேற்று அக்கட்சியில் உறுப்பினர் ஆவதற்கு காரணமும் இருந்தது.

முந்தய வாரத்தில் அக்கட்சியின் கூட்டம் ஒன்று சிவனூர் திடலில் நடந்தது. மிகவும் விமரிசையாக நடந்த கூட்டத்தில் கட்சியின் தலைவர் ஈழவளவன் கலந்துகொண்டார். ஈழவளவன் என்பது அவரது இயற்பெயரல்ல. கட்சியின் கொள்கைகளுக்காகவும் மக்களின் செல்வாக்கிற்காகவும் வைத்துக்கொண்ட பெயர். கொள்கை என்பது ஈழத்தமிழர்களுக்கு என்றும் குரல் கொடுப்பது. அப்படியே தனது கழகத்திற்கென்று தனி செல்வாக்கையும், வாக்கையும் பெறவது. அன்றையதின கூட்டத்தில் பூக்கடை ரவியும் கலந்துகொண்டான். கலந்துகொண்டான் என்றால் தாரை தப்பட்டைகள் முழங்க, வாழ்க, வாழ்க வாழ்த்துக்கள் ஒலிக்க கலந்துகொள்ள வரும் கட்சித்தலைவர்கள் போல அல்லாமல் ஏதோ ஒரு குப்புசாமிக்கோ, குப்பம்மாவுக்கோ பக்கத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தான், கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். தேர்தல் ஒன்றிரண்டு மாதங்கள் இருந்த நிலையில் அன்று கூட்டம் கலைகட்டியது. கட்சியின் தலைவர் ஈழவளவன் மைக்கைப்பிடித்தார். கரகோஷங்கள், ஆரவாரங்கள், விசில் சத்தங்கள் இன்னும் சில இத்யாதிகள் முழங்க தனதுரையை தொடங்கினார். முடித்தார். எல்லோர் கண்களிலும் நீர் வராத குறை ஒன்றே. ஓருபடிமேலே போய் பூக்கடை ரவி உணர்ச்சி மேலோங்க அழுதேவிட்டான். ஏன்? ஈழத்தமிழர்களின் அவளங்கள் குறித்து அவர் ஆற்றிய உரை அவனை, அவர்களை உரையவைத்தது, உணரவைத்த்து.

கூட்டம் முடிந்து எல்லோரும் ஒரு முடிவுடன் சென்றனர். பூக்கடை ரவியும் ஒரு முடிவுடன் சென்றான். எப்படியாவது கட்சியின் அடுத்த ஈழப்போராட்டத்தில் நாமும் கலந்துகொள்ளவேண்டும் மத்திய அரசை எதிர்க்கவேண்டும் என்பதே. அதுவும் இக்கட்சியில் இணைந்தே நடத்தவேண்டும் என்பதே.

அதன் அடித்தளம்தான் இப்போது கட்சி உறுப்பினர் கார்டு வாங்க முயன்றது. வாங்கியும்விட்டான்.

இரண்டாவது வாரம் கட்சியின் மாவட்ட தலைவர்கள் கூட்டம். எல்லோரும் முந்தைய பொதுக்கூட்டத்தில் பேசிய தலைவரின் (இங்கே தலைவர் என்பவர் ஈழவளவன்) உரையை புகழ்ந்து தள்ளினார்கள். தலைவர் மட்டும் மவுனியாகவே இருந்தார். இறுதியில் பேசவந்த தலைவர் எல்லோரையும் ஒருமுறை பார்த்தார். பேசினார்...பேசினார்... நன்றாகவே பேசினார். ஒன்றில் மட்டும் தீர்மானமாக இருந்தார் என்பது அவரது பேச்சில் இருந்தது. அதாவது எப்படியேனும் இந்தமுறை ஆளுங்கட்சியை தோற்கடிக்க வேண்டும். மத்தியில் ஆளும் கட்சியை ஆளா கட்சியாக மாற்றவேண்டும். அதன் உள்நோக்கமாக ஈழத்தில் போர்நிறுத்தம் உண்டாகும் என்றுகூட இருக்கலாம். இருக்கலாம்...

கூட்டம் முடிந்து கட்சியின் உயர்மட்ட தலைவர்கள் கூட்டம்வேறு நடந்தது. அதிலும் சோ.ப.ரா வும் கலந்துகொண்டார்.

3ன்றாவது வாரம். ஆளுங்கட்சியை எதிர்த்தும், ஈழத்தில் போரினை நிறுத்தகோரியும் ஒருநாள் வேலைநிறுதத்திற்கு த.ஈ.மு.க சார்பில் அழைப்பு விடுக்கப்பட்டிருந்தது. மாநிலம் தழுவிய போராட்டம். உண்ணாவிரத போராட்டம், கடைஅடைப்பு ஆகியவை இதில் அடக்கம். பூக்கடை ரவி இதை தனக்கு தீனி போடும் போராட்டமாகவே கருதினான். உண்மைதான். எல்லா போராட்டங்களும் ஒரு நோக்கத்திற்காகவே செய்யப்படுகின்றன. அதுவும் அரசியல் போராட்டம் என்பது ஒருபடி மேலே. வர்ணிக்கவொன்னா இலக்கு, அது எதுவாகவேண்டுமானாலும்.....

சரியாக மாலை 3.30 மணியளவு. உண்ணாவிரத போராட்டம் உண்ணும் போராட்டமாக மாற 1.30 மணிநேரம் மீதம் இருந்த நேரத்தில் ஒரு வீட்டின் உள்ளிருந்து வெளியே வந்து கத்தியவாறே விழுந்தான் பூக்கடை ரவி. அங்கே பூவும் ரவியும் ஒருசேர எரிந்துகொண்டிருந்தனர்....

ஏழைக் குடிசையின் ஏற்றப்படாத தீபம் எரிந்துகொண்டிருந்தது. அனைப்பதற்குள் பூ கருகிவிட்டது்.

இப்போது, இரண்டாம் வாரம் நடந்த உயர்மட்ட தலைவர்கள் கூட்ட சாராம்சம்

எப்படிய்யா எல்லா கட்சியிலயும் ஒவ்வொருத்தன் ஈழத்தமிழனுக்காக தீக்குளிக்கிறான். அட கட்சியில இல்லாதவன்கூட சாகிறான். இத்தனை வருஷமா ஈழத்தமிழன் பேரை சொல்லி கட்சி நடத்திகிட்டு வர நம்ம கட்சியில எவனுமே இல்லையா? எப்படிய்யா நமக்கு மக்கள்ட நமக்கு செல்வாக்கு வரும். எப்படிய்யா வர தேர்தல்ல ஜெயிக்கிறது. இப்படியே போனா ஊசிப்போன வெடியாட்டம் நம்ம கட்சியும் ஆயிடும் பாத்துக்குங்க. அப்பறம் எவனுக்கும் ஒண்ணும் கெடைக்காது. நாக்க தொங்கபோட்டுக்கிட்டு நிக்கவேண்டியதுதான். ஏன்யா ராமசாமி உன் ஊரில கூட ஒருத்தனையும் உன்னால... கூட முடியல. சற்று காட்டமாகவே இந்த தடவை காய்த்துக்கொண்டிருந்தார் ஈழவளவன் எனும் ஈனமில்லாவளவன்.

கூட்டம் முடிந்து வெளியில் வந்த எல்லோரும் அதை பெரிதாக எடுத்துகொண்டார்களோ இல்லையோ சோ.ப.ரா எனும் சோ.ப. ராமசாமிக்கு செ‘னாவை எடுத்து அ‘னா பண்ணினது போல இருந்தது.


3ன்றாவது வாரம் உண்ணாவிரத போராட்ட பந்தலில் அமர்ந்திருந்தார். அருகில் பூக்கடை ரவியும் இருந்தான். எதிர்த்த வீட்டில் இருந்து கூப்பிட்டார் சொ.ப.ரா.வின் தம்பி. உடனே போனான். போனான்.....


..

மசாலா வியாழன்

சிந்தனை

பெற்றவர்களிடம் பொருளாதாரம் இருந்தால்தான்,
பிள்ளைகளால் பொருளாதாரம்கூட படிக்க முடியும்.

செய்தி

விடுதலைப்புலிகளின் தோல்விக்கு முக்கிய காரணம் பாகிஸ்தான் தந்த அலிகாத் என்ற போர் டாஸ்க், மற்றும் விமான ஓட்டிகளின் துல்லியமான(?) தாக்குதல் ஆகியவையே என்று பாகிஸ்தான் இப்போது மார்தட்டுகிறது. (அப்போ இந்தியாவிலும் சரி, இலங்கையிலும் சரி அப்பாவி மக்கள் கொள்ளப்பட்டால் அதற்கு அவர்கள் தான் காரணம்)

ஒரு நகைச்சுவை

ஜிம், ஜெனி இருவரும் மனநிலை பாதிக்கப்பட்டவர்கள். ஒருநாள் மருத்துவமனையில் இருந்த நீச்சல் குளத்தில் ஜெனி விழுந்துவிட்டான். உடனே பாய்ந்து ஜெனி காப்பாற்றினாள்.

இருநாட்களுக்கு பிறகு, ஜெனியை மருத்துவர் அழைத்து, ஜிம்மை நீ காப்பாற்றியது நல்ல செய்தி. நீ போகலாம் என்றார். ஆனால் உனக்கு ஒரு கெட்ட செய்தியும் இருக்கிறது. ஜிம் குளியறையில் தூக்கு போட்டு இறந்துவிட்டான் என்றார். அதற்கு ஜெனி சொன்னாள், குளத்தில் நனைந்த அவனை காயவைப்பதற்காக நான் தான் கயிற்றில் தொங்கவிட்டேன் என்று.

ஒரு கவிதை

காதலால்

பெண்

கவிதையாகி,
கதையாகி
காவியமாகிறாள்.

ஆண்

கவிஞனாகி
கலைஞனாகி
காணாமல் போகிறான்.

ஒரு படம்




ஒரு பாடம்

பிடிக்காதவனுடன் வாழ்ந்து மனக்கஷ்டப்படுவதைவிட
பிடித்தவனுடன் வாழ்ந்து பணக்கஷ்டப்படலாம்.


.